کاش دنیای من و تو سنگ بود                            رنگهای زندگی بی رنگ بود

 

 

کاش فرصت تا قیامت داشتیم                            عشق تا سر حد آخر داشتیم

 

 

کاش می ماندی همیشه در برم                         بوی عطرت پر نمی زد از سرم

 

 

کاش مرگ تو سرابی ساده بود                          رفتن بی من دروغی ساده بود

 

 

کاش این کشتی به دریا می نشست                لنگر از پا می فتاد و می شکست

 

 

کاش ما با هم یه طوفان می شدیم                    می خروشیدیم و دریا می شدیم

 

صدایی رسید از دور دست که شب می رسد...

و مردمانی که کوله بار را به دوش گرفته اند.

هنوز باران نباریده است...ولی چترها را بر افراشته اند

و هنوز زمزمه های رفتن را نشنیده اند، خیال سفر کرده اند!!!

مردمان چه زود می میرند!

مردمان چه دیر می خندند!

مردمان چه سخت می گریند!

مردمان چه دیر می فهمند!

باران می بارد و خیس می شویم

نه از شبنم،

از دلهره،از بودن،از فهمیدن...

کاش در بارانی شدن محو شیشه های بخار گرفته نشویم.

                                                                                 سحر