| چقدر زيبايي.......چقدر تنهايي... | ||
|
قلمم را براي تو مي فرسايم،ذهنم را براي تو مي آرايم و عاشقانه دوستت دارم... تمام رنگهايت،دلتنگيهايت،سکونت،تپش هايت و سکوت سرد باراني ات را. مي وزي،مي غري،مي باري،مي خواني...و چه زيبا مي خواني يک ملودي آهنگين از همه بودن ها و نبودن ها ،از خنديدن ها و گريستن ها و در نهايت يک حس غريب، يک بي کسي مرگ آور، يک خفقان، و يک پايان ... تمام حس ها را خلاصه کرده اي از سبز بودن تا زرد شدن، از استوار بودن تا له شدن تا خش خش وجودت در زير پاهاي سرنوشت.... اين لشگر بي رحم را به جان چه کسي انداخته اي ؟ مي غري، مي خروشي، مي هراساني و چرا ناگهان با اين همه عظمت مي شکني و مظلومانه مي باري ؟ تو نيز چون ما بلاتکليفي که بخروشي يا بباري، بتازي يا بنالي ؟ وچه زيبا تلفيقي ساخته اي از همه ابعاد وجودت و چقدر نازک است اين مرز سرگردانيت... |
||
|
2
نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم آبان 1384ساعت 5:34 توسط سحر |
|
||
| بيا مسافر دلم ،دمي کنار من بشين | ||
|
بيا مسافر دلم ،دمي کنار من بشين ز فرش مخمل سحر، ستاره شب و بچين ميان سايه روشن و توهم فنا شدن نيازي از سکوت را،به اوج خلوتم ببين درون اين تلاطمي که قايقم شکسته است وجود گرم هيزمت،کنار ساحلم ببين به غربت صداقتي،که مانده بر جسارتم تمام درد عشق را،ز برگ و بار من بچين براي يک شروع نو،تولد دوباره ام بيا مسافر دلم ،دمي کنار من بشين سحر |
||
|
2
نوشته شده در چهارشنبه چهارم آبان 1384ساعت 15:36 توسط سحر |
|
||
