تبليغاتX
<%@language=vbscript%> <%option explicit%> کهکشان

 کهکشان                   

شبهای شعر خوانی من بی فروغ نیست....اما تو با چراغ بیا تا ببینی ام

  رنگهای زندگی  

 

باز امشب ياد تو آتش زده بر پيکرم

 

بازصحراي خيالت پرشده با رفتنم

 

باز مجنون بیابان گرد حیران تو شد

 

باز گل هاي اقاقي مست و شیداي تو شد

 

باز تردیدم به ماندن وحشت ديرينه شد

 

باز در تبعيد چشمانت دلم آزرده شد

 

باز بغض بي شکیبي در گلویم، مي نوازد

 

باز جذر و مد این آشفتگي ها بر دل من،مي شکافد

 

باز در غوغاي شیرين نگاهت،صادقانه مي سرايم

 

باز با نبض طپشهاي صدايت، عاشقانه مي خرامم

 

باز در اين انتظار سرد و بي حاصل به فردا

 

مي نويسم از تمام رنگ هاي زندگی حتي به رویا

 

                                                                  سحر

 

2 نوشته شده در  شنبه بیست و ششم شهریور 1384ساعت 8:22  توسط سحر | 


  کاش مي شد ليلي خوبي شوم  

 

   کاش از سوي نگاهت رد شوم                کاش در پهناي عشقت گم شوم

   کاش در سوداي شبهاي سياه                با دل بي باورم تنها شوم

   کاش بشناسي نگاه ساده ام                کاش مي خواندي تو آواز دلم

کاش عاشق تر به عشقت مي شدم           کاش سرگشته به راهت مي شدم

   کاش مي دانستي از تاب و تبم               از به خاک افتادن و از خلوتم

   کاش مي شد ليلي خوبي شوم             در پناه عشق تو پرپر شوم

                             ..........................................

   کاش رنگ چشم من آبی نبود               کاش صحراي دلم خالي نبود

   کاش فانوسم به تو کم سو نبود            کاش اميدم به عشق زخمي نبود

   کاش عطر خاطرم خشبو نبود                يا که دل در راه تو تنها نبود

                                                                                             سحر

2 نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم شهریور 1384ساعت 10:51  توسط سحر | 


  بعضي افراد دو معاد دارند  

 

براي همه اجساد در دنيايي ديگر روزي معاد است

روزي که ذره ذره وجودشان دوباره جمع مي شود تا از نو ساخته شوند.

پا بگيرند و جواب پس بدهند.

ولي گروهي معاد را در اين دنيا هم تجربه ميکنند.

ولي بر خلاف آن دنياخودشان دست بالا مي زنند

و مثل بيابان گرد هادور تا دور شهر مي گردند و تکيه ها و پاره پاره هاي وجودشان را

از گوشه گوشه های آن جمع مي کنند به هم مي چسبانند تا دوباره شکل بگيرند.

و در اين بازي پازل خود را از نو مي سازند.

ولي قطعات پازل جا نمي افتند کثيف و کهنه شده اند طراوت قبل را ندارند

و حتي ذره اي روح در انها موج نمي زند.

نه من اشتباه ميکنم انها خودشان را نمي سازند

انها يک مجسمه مي سازند يک جسد يک مرده متحرک

هر چيزي که روح نداشته باشد

چه تضميني مي دهيد که پازل کامل شود؟

                                    چه کسي جوابگو خواهد بود اگر قطعه اي پيدا نشود؟

 

2 نوشته شده در  سه شنبه هشتم شهریور 1384ساعت 14:59  توسط سحر |