آنقدر در زندگي سياه شده ايم که وقتي ذره اي سياهي مي بينيم

 

انگار که از وجود خودمان است. و تو چه مي گويي که مي شناسي اش؟!!

 

نه نمي شناسم که حسش ميکنم ، مي بويمش و لحظه لحظه اش را درک ميکنم

 

بي بضاعتي اش را ديده ام ، تاوانش را کشيده ام و به چادر نيلي اش بارها خنديده ام.

 

و يادم هست آن شبهاي رغت بار راکه به رفتن هميشگي اش اميد داشتم

 

و چه سرابي بود نبودنش ، که مساوي نبودن من بود، و آن زمان نمي دانستم.

 

ولي حالا با هم خو گرفته ايم.

و من حسرت يخ زده ام را در خرمن ها نا اميدي دفن کرده ام...