کهکشان

X

<%@language=vbscript%> <%option explicit%> کهکشان

کهکشان

شبهای شعر خوانی من بی فروغ نیست....اما تو با چراغ بیا تا ببینی ام

	عیدتون مبارک
جاذبه خاک به ماندن ميخواند و آن عهد باطني، به رفتن عقل به ماندن ميخواند و عشق به رفتن. و اين هر دو را خداوند آفريده است،تا وجود انسان، در آوارگي و حيرت ميان عقل و عشق معنا شود. شهيد آويني اميدوارم سالي سر شار ازسلامتي، موفقيت و سربلندي پيش رو داشته باشين عیدتون مبارک ....
2 نوشته شده در یکشنبه سی ام اسفند 1383ساعت 6:51 توسط سحر \|


.....دست در گيسوان نيلي آسمان انداخته ام..... همچنان در اين شب يلدا قدم خواهم زد..و به انتظار خورشيد نخواهم نشست که انتظار معني مرگ مي دهد و حرکت به سوي روشنايي زندگي بخش است هر روز شمعداني اميدم را با اشکانم آب خواهم داد تا هيچگاه به باور لحظه سکوت نرسم عزيز ترينم کوله بارم رو خيلي سبک کردي...دوباره راهي سفر شدم ولي حالا خوب ميدونم به کجا و چرا عاشق آرامش صداتم و ميدونم منم يه روز به اين آرامش ميرسم و يادم نميره که:حق با علي بود ...
2 نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم اسفند 1383ساعت 8:45 توسط سحر \|


شرمنده امروز نمی تونستم از شعر های خودم بزارم چون این شعر زیبای مشیری دقیقآ همه اون حال و هوای امروزم بود بهتر از این چیزی پیدا نکردم. در ضمن من همیشه از نظرات شما استقبال می کنم و خوشهال میشم اشکالاتم رو بدونم پس آقا مهدی این حرفا دیگه... اي ستاره اي که پيش ديده مني باورت نمي شود که در زمين هر کجا،به هر که مي رسي خنجري ميان مشت خود نهفته است پشت هر شکوفه تبسمي خار جانگزاي حيله اي شکفته است آنکه با تو ميزند صلاي مهر جز به فکر غارت دل تو نيست گر چراغ روشني به راه توست چشم گرگ جاودان گرسنه اي ست اي ستاره،ما سلام مان بهانه است عشقمان دروغ جاودانه است در زمين زبان حق بريده اند حق،زبان تازيانه است وانکه با تو صادقانه درد دل کند هاي هاي گريه شبانه است.... فريدون مشيري
2 نوشته شده در پنجشنبه بیستم اسفند 1383ساعت 13:16 توسط سحر \|

	چی بگم...
تو عبور جاده ها خورشيد رو پيدا مي کنم مي شينم کنج دلش امروز و فردا ميکنم تا سحر منتظرم که اون ستاره در بياد آب و جارو مي کنم تا با دلم کنار بياد تو غروب لحظه هام صداي بيکسي پره ته اون باغچه غربت نفسها ديگه کمه ديوار نازک قلبم ديگه آهني شده باور ساده عشقم، چرا طوفاني شده ديگه اين چشمه زيبا به گلها راه نداره کنار اين همه سنگلاخ که ديگه جا نداره نفسهاي آخره،سحر ديگه نا نداره بين اين همه شقايق ديگه دريا نداره سحر
2 نوشته شده در شنبه پانزدهم اسفند 1383ساعت 10:23 توسط سحر \|

	سادگی
شکسته شدم زيربارغمي که مجازات اين سادگي بود وخسته نگاهم به آن سوي دريا وفکرم به آن قايق بي ثمر بود خميدم،صدايم خفه در گلويم چرا باور سادگي ام به اين سادگي بود مگر عشق با سادگي سازگار است! مگر دختر روستا هم بزرگ است! مگر آفتاب سمت گل نور دارد! مگر نور با سايه ها فرق دارد! سحر
2 نوشته شده در سه شنبه یازدهم اسفند 1383ساعت 6:55 توسط سحر \|


چه خوب مي فهمي سکوت بي کسي هامو چه ساده شعر مي خواني تمام خستگي هامو برايم سايبان هستي نگاهم را تو مي بيني صدايت مي کنم ،زيبا به دنبالم شتاباني تمام مهرباني ها و عشق و دوستي هارا برايم کرده اي گلداني و هر روز مي تابي سحر....
2 نوشته شده در شنبه هشتم اسفند 1383ساعت 6:56 توسط سحر \|

	نمی دانم...
در آن وقتي که حتي يک ستاره در شبم سوسو نمي کرد به آن ساعت که اشکم راه خود را گم نمي کرد ميان باور و ترديد اين آشفته بازار دل عاشق کنار آن همه روياي بي حاصل و اشک يک شقايق زماني که هجوم بيکسي هاي دلم با لشگري بي رحم مي تاخت بسان کشتي طوفان زده ،در اين تاوان سنگين رنگ مي باخت نگاه مهربان تو چه ساده با لبانم هم صدا شد طپش هاي نگاهت با دل بي باور من آشنا شد نمي دانم تو از جنس زميني،يا که نه،در اوج اوج آسماني که اينگونه گرفتي نبض قلبم را در اين آوار تنهايي سحر
2 نوشته شده در دوشنبه سوم اسفند 1383ساعت 7:32 توسط سحر \|