اينجا سكوتي عشق را بازي گرفته      بازي كه نه، حتي به ويراني گرفته   

          گرچه صداي اشك را پروانه نشنيد       دردي است در جسمش كه غمبادي گرفته

       رسم ستاره از گل و پروانه دور است       اما نگاه هرسه سودايي گرفته                 

موجي كه با زحمت به اين ساحل رسيده      رنگ نگاهش را به معنايي گرفته              

ديگر چه گويم اين قلم را صبر بايد       زخم زبانها در دلش جايي گرفته   

                                                                                                                       سحر                  

خواب دیدم دستهایت با من است          این شب سرد و سیاهم روشن است

خواب دیدم فصل تنهایی گذشت          سختی این راه با شادی گذشت

خواب دیدم تو شکوفه می زدی          حرفهایت را چه آسان می زدی

خواب دیدم چون کبوتر می پری          از ته دل خنده را سر می دهی

خواب دیدم مات و مبهوتت شدم          باورش سخت است مانوست شدم

خواب دیدم ترسی از فردا نبود          عشق بود و خنده بود . رویا نبود

                                                                                                        سحر

سال خوبی داشته باشین

چه دلتنگم این روزها

و صدای تنهایی در پستو های وجودم به گوش می رسد

و نه یارای ایستادن است

و نه امید فهمیدن.

آری راست می گوید:تغییر نخواهد کرد چراکه حتی ستاره هم نفهمید

و یا حتی تو نیز نخواهی فهمید.

و من همچنان مات و مبهوت به شبی می نگرم

که چگونه به شوق گشودم و به تنهایی سحر کردم.

نیمه راه را به یاد ندارم

یا حتی زمانی که فصل کوچ بود و من در خیالم اوج می گرفتم

فقط یادم هست که آتشی زبانه می کشید

نمی دانم از اقاقی بود یا گلی دیگر یا حتی از من

ولی سوز سرمایی بی فروغش می کرد

و چون شکری که تلاش برای حل شدن دارد ته نشینش می کرد

و چقدر سخت بود دوباره هم زدن ...بلند کردن... محو شدن ....یکی شدن و ...

و من هنوز هم نفهمیدم که چرا گفتند فنا شدن از آتش بود نه از سوز سرما!!!!!!

                                                                                                                     سحر

             با صدای مهربانت غصه هایم رفتنی است

                                                      با تمام دلخوری ها روی ماهت دیدنی است

            گر شکایت کردم از عشق حرف من یا تونبود

                                                      پیش چشمان سیاهت حرفی از رفتن نبود

            روزها با دیدن روی تومن شب میکنم

                                                           گر ببینم سر خوشم ورنه مدارا میکنم

             گفته اند درعاشقی صبر تومشکل واکند

                                                       من چه گویم صبرهم در پیش تو غوغا کند

                                                                                                                         سحر

کجایی ای همیشه مانده در یاد            صدایت می کنم از عمق فریاد

کجایی ای که جانم خاک پایت              شراب عشق شد خال سیاهت

کجایی ای نگار آخرینم                            بهشتم، معبدم، ای بهترینم

کجایی آسمانها پر ز ابر است           زمین در حسرت رویت غمین است

  کجایی اشکهایم رنگ خون است              برایم انتظار شکل جنون است

                                                                                                                سحر

آمدم تا با دلت نجوا کنم                      بغض های هر شبم را وا کنم

آمدم در کنج این ویران سرا                  عشق را با نام تو پیدا کنم

آمدم با یک بغل درد از فراق                  ساده بودم تا تو را معنا کنم

آمدم اما نه با دل یا نگاه                      گفتم اینجا عشق را دریا کنم

آمدم گرچه پر و بالی نبود                    ساختم بالی که پروازی کنم

    آمدم دیدم تو خسته تر ز من                گفتم آخر روی تو زیبا کنم         

آمدم گرچه نبودم من ز خود                 سوختم تا درد خود درمان کنم

آمدم گفتم که اینجا زندگی ست         دست سردی نیست پروایی کنم

                                                                                                        سحر

 

ای که اوج خنده هایم را تو معنا می دهی

 

                                   در تمام فصل هایم تو به من جان می دهی

 

 

ای که پیوسته نگاهت سوی چشمانم شده

 

                                   لحن زیبای صدایت، قدرت پایم شده

 

 

ای که در طوفان غمهایم مرا درمان تویی

 

                                   آفتابی در زمستان،نور شبهایم تویی

 

 

ای که آسان برده ای دل از تمام پیکرم

 

                                   در میان سایه روشن ها، تویی در خاطرم 

 

 

ای که در هر پیچش شعرم تو غوغا می کنی

 

                                    صفحه ام خالی ز بودن، تو در آن گل می کنی

 

 

ای که یادت در دلم آرامش جانم شده

 

                                    نازنین شعر هایم، نام زیبایی شده

کاش دنیای من و تو سنگ بود                            رنگهای زندگی بی رنگ بود

 

 

کاش فرصت تا قیامت داشتیم                            عشق تا سر حد آخر داشتیم

 

 

کاش می ماندی همیشه در برم                         بوی عطرت پر نمی زد از سرم

 

 

کاش مرگ تو سرابی ساده بود                          رفتن بی من دروغی ساده بود

 

 

کاش این کشتی به دریا می نشست                لنگر از پا می فتاد و می شکست

 

 

کاش ما با هم یه طوفان می شدیم                    می خروشیدیم و دریا می شدیم

 

صدایی رسید از دور دست که شب می رسد...

و مردمانی که کوله بار را به دوش گرفته اند.

هنوز باران نباریده است...ولی چترها را بر افراشته اند

و هنوز زمزمه های رفتن را نشنیده اند، خیال سفر کرده اند!!!

مردمان چه زود می میرند!

مردمان چه دیر می خندند!

مردمان چه سخت می گریند!

مردمان چه دیر می فهمند!

باران می بارد و خیس می شویم

نه از شبنم،

از دلهره،از بودن،از فهمیدن...

کاش در بارانی شدن محو شیشه های بخار گرفته نشویم.

                                                                                 سحر

        دگر اینجا برایم ماندنی نیست                           سفر هایی است اما خواندنی نیست

            دلم تنگ است از رنگ سیاهی                           برای وصل جانان گفتنی نیست

              زدودم اشک را از صورت جان                             دلم خونین و جای اشکها نیست

             نفس را می شمارم تا دم مرگ                          دگر فرصت برای زندگی نیست

           نمی دانم چرا باران نبارید                                   برای رفتن از اینجا زمان نیست

         پرو بالی که رنگ از او ندارد                                برای آسمانی ها عیان نیست

                                                                                                              سحر